Prošlo je više od tri godine od nezapamćene tragedije u Osnovnoj školi „Vladislav Ribnikar“, kada je u majskom bezumlju ugašeno deset života – devetoro učenika i čuvara koji je bio oslonac te dece.
Trofejni sportista, koji je Srbiji doneo nebrojeno radosti sa svetskih, evropskih i olimpijskih borilišta, ovoga puta našao se pred najtežom i najbolnijom utakmicom u životu – onom u kojoj evocira uspomene na dan koji je sve promenio.
Ćirić je otkrio da su njegova deca tog kobnog majskog jutra bila u školi, u učionici koja se nalazila odmah pored one u kojoj je započet krvavi pir. Dok su se kroz hodnike prolamali pucnji, u njihovoj učionici odvijala se drama u kojoj je sekund odlučivao o sudbini jednog deteta.
Ovaj surovi detalj ogolio je činjenicu koliko je tanka linija između života i smrti i kako je puka slučajnost odlučila da njegova ćerka danas bude živa.
Masakr je ostavio duboke, nevidljive ožiljke na deci koja su uspela da napuste školu. Kao roditelj, Ćirić je izrazio veliku zabrinutost i empatiju prema generaciji koja je preživela traumu, a koja je, prema njegovim rečima, nepravedno ostala u senci nakon što su se reflektori javnosti ugasili.
Njegove reči zvone kao apel čitavom društvu da ne zaboravi preživele učenike, koji svakodnevno vode tihe bitke sa sopstvenim sećanjima i strahovima.
Aleksandar Ćirić je jedno od najvećih imena srpskog vaterpola. U svojoj bogatoj karijeri, koja je trajala od 1992. do 2015. godine, osvojio je čak tri olimpijske medalje, četiri odličja sa svetskih prvenstava i tri puta se penjao na tron Evrope. Ipak, svi sportski uspesi, zlata i slava blede pred činjenicom da je kao roditelj prošao kroz najgori košmar.
Njegovo svedočenje je podsetnik da vreme ne leči sve, i da su ožiljci Ribnikara duboko utkani u svaku poru našeg društva.
